Monthly Archives Maj 2015

Neurotyczna ambicja – kontynuacja

Dążenia wypływające ze zbyt idealnego obrazu siebie cechuje, zdaniem Horney, NIELICZENIE SIĘ Z REALNYMI MOŻLIWOŚCIAMI. Np. jednostka o neurotycznych ambicjach musi zawsze i wszędzie być w centrum uwagi, być kimś najbardziej atrakcyjnym, najinteligentniejszym, najbardziej oryginalnym, bez względu na to, czy to potrzebne, czy nie, czy to jest możliwe, czy nie, czy sytuacja tego wymaga i czy to jest możliwe do osiągnięcia.

czytaj dalej

Obserwacja zachowania podopiecznego w czasie psychoterapii

Może się zdarzyć, że podopieczny nie odczuwa lęku w czasie wyobrażania sobie pierwszej czy drugiej sceny. Powodem może być to, że nie potrafi sobie wyraźnie wyobrazić sceny lękowej. Jeżeli ma to miejsce, to zachęca się podopiecznego do bardziej wyraźnego wyobrażania sobie określonej sceny. Jeżeli dalej nie odczuwa lęku, nie należy nic robić, ale przeanalizować jeszcze raz hierarchię i znaleźć ewentualną przyczynę braku reakcji lękowej.

czytaj dalej

Wspomaganie procesu desentyzacji odpowiednimi wyobrażeniami cz. II

Po krótkotrwałym relaksie bowiem należy znów wyobrazić sobie jakąś lękową sytuację, a z chwilą kiedy wyobrażenie tej sytuacji wywoła stan napięcia mięśni i mobilizacji organizmu, likwidować ten stan wprowadzaniem siebie w stan relaksu.

czytaj dalej

Podział reakcji lękowych

Niekiedy niechęć do wykonywania określonej czynności łączy się z uczuciem wstrętu do niej, przekonaniem o jej trudności zdarzyć się może, że silny lęk przed wykonaniem określonej czynności powoduje, że człowiek „psuje organ pracy”. Psucie to może wystąpić jako pogorszenie własnego stanu zdrowia, samopoczucia, osłabienie fizyczne lub jako zniszczenie urządzenia, które służy do wykonywania operacji budzącej lęk.

czytaj dalej

STOSOWANIE RÓŻNE FORMY PSYCHICZNEJ I FIZYCZNEJ ASCEZY

„Jeśli chodzi więc o rzeczy, których pożądamy i o które z tak wielką usilnością zabiegamy, winniśmy brać pod uwagę, że albo nie mamy z nich żadnej korzyści, albo też mamy więcej szkody. Niektóre są nam niepotrzebne, niektóre zaś niewarte takich zabiegów. Lecz tego nie pojmujemy i wydaje nam się, że otrzymujemy za darmo to, co właśnie kosztuje najdrożej.” (Seneka, 1961, s. 142).

czytaj dalej

Rady autopsychoterapeutyczne filozofów

Psychologia stała się nauką doświadczalną bardzo niedawno, od końca XIX wieku, ale problemy życia psychicznego człowieka były krytycznie rozważane i analizowane już ponad dwa i pół tysiąca lat. Tym, czym dzisiaj zajmuje się higiena psychiczna, psychoterapia, zajmowali się także filozofowie, zwłaszcza ze szkół stoickich i epikurejskich. Filozofowie stawiali pierwsze pytania i dawali pierwsze odpowiedzi na to, jak zdobyć i utrzymać wewnętrzny spokój i pogodę ducha, jak walczyć z przeciwnościami losu, zachowywać własną godność i wewnętrzną niezależność, w czym szukać sensu życia, jak walczyć z własnym niepokojem, w jaki sposób usprawnić własne myślenie i lepiej poznawać świat i ludzi.

czytaj dalej

Wypowiedzi filozofów i moralistów

NASZE MNIEMANIA O SOBIE, SĄDY O LUDZIACH I SWIECIE SĄ GŁÓWNYM POWODEM NASZYCH PSYCHICZNYCH TRUDNOŚCI I KŁOPOTÓW.

„Jeżeli cię trapi coś zewnętrznego, to nie to ci dolega, ale twój własny sąd o tym. A ten zmienić – już jest w twej mocy. Jeżeli ci zaś przykrość sprawia jeden ze stanów twego własnego usposobienia, to któż ci wzbrania myśl twą sprostować?” (Marek Aureliusz, 1948, s. 164- 165).

czytaj dalej

Umiejętność spojrzenia na siebie z dystansu

W rozdziale tym przedstawiłem kilkanaście różnych „rad” mających charakter autopsychoterapeutyczny, jakie można wyczytać w pismach filozofów z różnych epok. Nie jest to lista kompletna ani wyczerpująca. Każdy, kto zachęcony tymi wskazaniami sięgnie po oryginalną książkę jakiegoś filozofa zajmującego się problematyką życia psychicznego człowieka, znajdzie inne wskazania równie pożyteczne dla szeroko rozumianej własnej higieny psychicznej.

czytaj dalej

ŻYCIE TERAŹNIEJSZOŚCIĄ

„Wielu bezużytecznie spędziło całe swe życie na gromadzeniu środków do dalszego życia? Przejrzyj poszczególnych ludzi, przypatrz się wszystkim w ogólności: życie każdego z nich ma na widoku dzień jutrzejszy. Pytasz, co w tym jest złego. Nieskończenie wiele. Bo nie żyją oni, lecz wciąż żyć mają. Wszystko odkładają. Choćbyśmy nawet usiłowali robić inaczej, życie i tak prześcignęłoby nas. Teraz zaś, gdy się ociągamy, przemija niby życie cudze: każdego dnia przygasa, a ostatniego dnia kończy się.” (Seneka, 1961, s. 151).

czytaj dalej

„Dorosły” jako element struktury osobowości cz. II

Analiza transakcyjna w ujęciu Harrisa (analizę transakcyjną można najogólniej określić jako analizę wzajemnych interakcji ludzi z ludźmi i ludzi ze światem zewnętrznym) zmierza do tego, aby tak korygować myślenie, odczuwanie i działanie człowieka, aby w stosunkach z ludźmi, z rzeczywistością i w stosunku do siebie samego dochodził do głosu jego DOROSŁY, aby nie dać zdominować się DZIECKU i RODZICOWI.

czytaj dalej

Wyobrażanie sobie lękowych sytuacji

W ten sposób szukając coraz „groźniejszych” dla siebie sytuacji, napotykałby ciągle względnie umiarkowany lęk, który mógłby skutecznie zwalczać metodą relaksacji. Ponieważ trudno stosować reakcje relaksacji „in vivo”, w sytuacjach życia codziennego, Wolpe wprowadził bodźce lękowe, jakimi jest WYOBRAŻANIE SOBIE lękowych sytuacji.

czytaj dalej

Silne pragnienie, żeby być takim, jak to sobie wyobrażamy

Możemy wyobrażać sobie też różne optymalne i wzorcowo wykonywane ruchy i schematy naszego reagowania. Np. wyobrażać sobie optymalnie wykonywane jakieś ćwiczenie gimnastyczne. Wyobrażenie to, wywoływane w czasie relaksu, działa podobnie jak nakazy sugestii poddawane w czasie snu hipnotycznego. Wyobrażenia te działają bez udziału naszej świadomości na ośrodki sterujące naszym działaniem, motoryką, reakcjami emocjonalnymi, pracą myślenia, pamięci, uwagi, pracą gruczołów dokrewnych.

czytaj dalej

Mechanizm działania terapii implozywnej

Mechanizm działania terapii implozywnej nie jest dotychczas jednoznacznie wyjaśniony. Nie wiadomo dokładnie, dlaczego przeżywanie silnych lęków przed określonym obiektem uwalnia od lęku przed tym lub podobnym obiektem. W terapii implozywnej zachodzi ciekawe zjawisko, że przeżycie silnego lęku przed obiektem ,.trochę” podobnym do oryginalnego zmniejsza lęk przed obiektem oryginalnym. Bywają wypadki, że podobieństwo sytuacji wyobrażanej do oryginalnej jest niewielkie, a lęk przed oryginalną, budzącą grozę sytuacją wyraźnie zmniejsza się.

czytaj dalej

Techniki implozywne

Smith i współautorzy określają technikę terapii implozywnej jako akcję, w której organizm człowieka lub zwierzęcia wystawia się na działanie intensywnych bodźców, wywołujących silny lęk, w Wyniku czego następuje zmniejszenie siły reakcji lękowych na podobne do eksponowanych bodźców.

czytaj dalej