Monthly Archives Wrzesień 2015

POTRZEBA PSYCHICZNA

Wyrażenie dość wieloznaczne, często używane zamiennie z wyrażeniem „popęd”, „instynkt”, „motyw”. Najprostsze określenie potrzeby psychicznej z jakim się spotykamy, to: stan napięcia domagający się rozładowania. Według Camerona np. potrzeba jest stanem zaburzonej równowagi w zachowaniu się organizmu, przejawiającym się zwykle jako nasilająca lub przedłużająca czynność i napięcie.

czytaj dalej

Autosugestia jest techniką formowania osobowości

Systematyczne badania nad stosowaniem sugestii i autosugestii przeprowadzono w tak zwanej szkole w Nancy, do której należeli znani badacze Bernheim, Vogt, Cue, Baudoin. Baudion napisał książkę dotyczącą problematyki praktycznego stosowania autosugestii dla sterowania własnym życiem psychicznym i formowania za pomocą autosugestii własnej osobowości.

czytaj dalej

ĆWICZYĆ SIĘ CIĄGLE W PANOWANIU NAD UCZUCIAMI I WYOBRAŹNIĄ CZ. II

„Jakież zatem ćwiczenie prowadzi do wyrobienia w sobie takiego ducha? – Pierwsze, najważniejsze i najwspanialsze, z którym zaraz na progu musiałeś się obznajmić, polega na tym, byś się nie przywiązywał do żadnej rzeczy, jak gdyby nigdy ci nikt nie mógł jej zabrać, lecz raczej tak, jak mniej więcej przywiązuje się ktoś do glinianego dzbana albo do kryształowego puchara i innych tego rodzaju przedmiotów, tak iż kiedy się stłuką, na wspomnienie o nich nie stracisz spokoju i równowagi ducha. Tak samo rzecz ma się i tutaj, ilekroć serdecznie całujesz swe dzieci, swego brata lub przyjaciela, nigdy nie daj się ponieść w całości wyobrażeniu ani nie dozwól, żeby nawał uczucia przekraczał granice i przybierał dowolne rozmiary natężenia, ale powściągaj zapały, ujmuj w karby, podobnie jak czynią ci, którzy stojąc na rydwanie w tyle za triumfatora- mi przypominają im, że przecież są ludźmi. Tak samo i ty, jeśli kochasz jakąś istotę śmiertelną, przywódź sobie na pamięć że nie jest ona żadną twoją trwałą własnością, lecz czymś, co dane jest ci tylko na chwilę bieżącą, co zawsze z łatwością być może od ciebie zabrane, co dane jest ci nie raz na zawsze, ale podobnie jak figa, podobnie jak winne grono, tylko na określoną część roku. I jeśli w czasie zimy zapragniesz fig i winogron, szaleńcem jesteś. I podobnie jeśli ogarnie cię tęsknota za synem łub przyjacielem wtedy akurat, kiedy nie jest w twej mocy radować się ich widzeniem i obecnością, wiedzże to sobie, że w czasie zimy masz zachciankę na figi.” (Epiktet, 1961, s. 316-317).

czytaj dalej

Maltz i technika wyobrażania swojego optymalnego zachowania

W podobny sposób ćwiczą „w wyobraźni” znani pianiści i gracze w szachy. Grę utworów „w wyobraźni” uprawiał znany pianista Artur Schnabel. Granie w wyobraźni, w myśli zaleca znany holenderski nauczyciel gry fortepianowej C. G. Kop.

czytaj dalej

Praktyczne ćwiczenia wyobraźni zalecane przez Maltza cz. II

Zauważ przy tym, że do nowego optymalnego sposobu zachowania nie potrzebujesz się zmuszać, że przychodzi ono niejako spontanicznie. Zauważysz, że dotychczasowe nieskuteczne działanie, utrudniające życie postawy i nastawienia zmieniają się jakby same. To zmienia się twój obraz siebie i pociąga zmiany w zewnętrznym zachowaniu (M a 11 z, 1976, s. 72 – 74).

czytaj dalej

Zwalczanie lęku i niepokoju

Współcześni psychologowie i fizjolodzy zajmujący się problematyką lęku wyróżniają ponad OSIEMSET różnych reakcji uważanych za lękowe lub wspomagające lęk. Nie istnieje jakaś jedna powszechnie przyjmowana „koncepcja” lęku, wyróżniająca określone grupy symptomów i wyjaśniająca ich genezę i rozwój.

czytaj dalej

Działanie na pacjenta nadmiarem bodźców lękowych

Wzmaganie lęków odbywa się także przez stopniowanie dramatyczno- ści scen. Np. w czasie zwalczania lęku przed wężami terapeuta opisuje i każe sobie pacjentowi wyobrażać, że węże pełzają koło niego, następnie, że dotykają go i próbują ugryźć w palec, dalej, że dotykają jego głowy (opis łbów, zębów z jadem). Następnie wyobrażenia dotyczą scen gryzienia przez węże szyi, twarzy, wyjadanie oczu, organów seksualnych (Morris, 1977, s. 292 – 298).

czytaj dalej

Tolerancja dla własnych stanów lękowych a uspokajanie siebie

Tolerancja dla każdego zaburzenia zdrowia psychicznego, dla każdej trudności przystosowania, jest niezbędnym warunkiem każdej psychoterapii, także i autopsychoterapii. Na terapeutyczne znaczenie tolerancji łęku i strachu u żołnierzy w czasie walk frontowych zaczęto zwracać dużą uwagę w czasie II wojny światowej. Wiele badań dotyczących tego problemu przeprowadzili Amerykanie. Znaczenie tolerancji do przeciwdziałania reakcjom lękowym w czasie walk podkreślają Grinker i Spiegel.

czytaj dalej

Człowiek leczący się na lęk przed zamkniętymi pomieszczeniami

Terapeuta gra rolę jakby wyzwalacza lęków i animatora, który czuwa nad tym, aby pacjent odczuwał przez całe posiedzenie terapii implo- zywnej jak najsilniejszy lęk. Lęk jest więc podsycany w tej odmianie terapii implozywnej scenami wyzwalanymi przez terapeutę, należącymi do któregoś z czterech wypartych i stłumionych emocjonalnych obszarów.

czytaj dalej

Ćwiczenia eutonii

Ćwiczenia te polegają na wzmaganiu umiejętności odczuwania wrażeń płynących z własnego ciała i odpowiedniego uświadamiania ich oraz rozpoznawania. Nabycie umiejętności odczuwania i rozpoznawania wrażeń płynących z organizmu pomaga rozładować napięcia mięśniowe i związane z tym napięcia psychiczne.

czytaj dalej

ĆWICZYĆ SIĘ CIĄGLE W PANOWANIU NAD UCZUCIAMI I WYOBRAŹNIĄ

,,Nie daj roić wyobraźni. Uspokój popędy. Bądź panem teraźniejszości. Poznaj, co się zdarza tobie i innym. Rozdziel i ogranicz każdy przedmiot na przyczynę i tworzywo. Pomyśl o godzinie ostatniej. Błąd obcy pozostaw u jego źródła.” (Marek Aureliusz, 1948, s. 142).

czytaj dalej

Cechy człowieka lękliwego

Cattell wylicza ponad dwadzieścia różnych schematów reagowania składających się na stan lękowy. Oto typowe cechy człowieka lękliwego:

czytaj dalej

Człowiek z depresją

Racjonalno-emocyjną terapię można też stosować z powodzeniem do przeciwdziałania stanom depresyjnym. Znawca problemu depresji Beck jest zdania, że jednymi z najważniejszych grup symptomów depresji są trzy grupy przekonań i wyobrażeń o sobie i świecie: negatywny obraz siebie, negatywny obraz świata, negatywny obraz własnej przyszłości.

czytaj dalej

„Dziecko” jako element struktury osobowości

Charakterystycznym dla dziecka w kilku pierwszych miesiącach i latach życia są NACISKI silnych gwałtownych potrzeb i popędów, które „nie chcą” czekać, poczucie bezradności i poczucie niewydolności, poczucie, że nie jest się w stanie sprostać lawinie życiowych konieczności i wymagań stawianych przez rodziców. Charakterystyczne dla dziecka są też silne, gwałtowne, ale krótkotrwałe emocje: radości, euforii, szczęścia, smutku, przygnębienia, rozpaczy, złości, wściekłości.

czytaj dalej