Monthly Archives Lipiec 2017

Szkolenie do zadań bojowych a lęk

W ten sposób bronili się przed znalezieniem się w sytuacji, gdzie byli narażeni na niebezpieczeństwa i strach, a jednocześnie zachowywali twarz, byli twardzi, surowi, ale już nie mogli brać udziału w walce (Studia … 1960, s. 254-256).

czytaj dalej

Stosowanie autosugestii – kontynuacja

Według obrazowego porównania Baudoina o stanie psychicznego rozluźnienia – wyłania się na powierzchnię nasze życie podświadome na podobieństwo wytrysku wody w studni artezyjskiej. Podczas czynności autosugestii człowiek musi być rozluźniony, a jednocześnie skoncentrowany na myślach i obrazach, które chce wprowadzić do podświadomości. Baudoin używa na określenie tego rodzaju koncentracji na myślach i wyobrażeniach wyrażenia „spętanie uwagi”, zebranie uwagi.

czytaj dalej

Rady Walkera – ciag dalszy

ŁATWIEJ JEST ŻYC UNIKAJĄC KŁOPOTÓW I ODPOWIEDZIALNOŚCI. Jest to przekonanie fałszywe. Ludzie, którzy uciekają od rozwiązania głównego problemu, jaki mają w określonym okresie życia, który wymaga wysiłku, decyzji, odpowiedzialności, przeżycia chwilowej przykrości, wpadają w nowe, jeszcze gorsze kłopoty, które rodzą silne stany napięcia.

czytaj dalej

Prowadzenie ze sobą „autopsychoterapeutycznego dialogu”

Podawanie w wątpliwość irracjonalnych zasad naszego postępowania jest trudne. Trzeba tu mieć jakiegoś przewodnika, tak jak pacjent znajduje swego przewodnika w terapeucie. Takimi przewodnikami przy uprawianiu autopsychoterapii mogą być dla nas pisma moralistów i filozofów. Jak wiadomo, Ellis wykorzystuje w swojej terapii pewne poglądy stoików. My również możemy sięgać do tych pism, np. do pism Epikteta, Seneki, Marka Aureliusza. Możemy też „nasiąkać” racjonalnymi ideami i poglądami zaczerpniętymi z książek pisanych przez Montaigne’a, Pascala, Schopenhauera, Nietzschego. Autorów tych żywo interesuje to, w jaki sposób zmiana naszych nieracjonalnych poglądów i wiodących idei może wzbogacić i upiększyć nasze życie.

czytaj dalej

Praktyczne ćwiczenia zmieniania obrazu siebie – kontynuacja

Głównym narzędziem budowania pozytywnego obrazu siebie jest JASNE I WYRAŹNE WYOBRAŻANIE SOBIE WŁASNEGO SKUTECZNEGO, CELOWEGO, takiego, jakie ono „powinno być”, ZACHOWANIA.

czytaj dalej

Pozbywanie się irracjonalnych przekonań cz. II

Do filozofii tej dochodzi się wtedy, kiedy nauczymy się dostrzegać nielogiczności naszego postępowania, niespójność naszej ideologii, brak racjonalnych argumentów na to, że musimy postępować tak a nie inaczej.

czytaj dalej

Oswajanie się z niebezpieczeństwem w myśli i w wyobraźni cz. II

Podobnych rad myślenia o tym, co może budzić w nas lęk, udziela Schopenhauer w „Aforyzmach o mądrości życia”. ,,(…) od czasu do czasu należałoby spróbować spojrzeć na posiadane przez nas rzeczy w taki sposób, w jaki oglądalibyśmy je po ich stracie, obojętne o co chodzi: o majątek, zdrowie, przyjaciół, kochankę, żonę, o dziecko, konia czy psa (…) Co więcej, dobrze od czasu do czasu uprzytomnić sobie wielkie nieszczęścia, jakie mogą nas spotkać, aby tym łatwiej znieść znacznie mniejsze, które naprawdę nam się przydarzyły” (Schopenhauer, 1970, s. 191 – 192).

czytaj dalej

Kontrolowanie infantylnych reakcji

Dziecięce reakcje: nagłe ataki wściekłości, dąsy, złoszczenie i obrażanie się na ludzi, nagłe tracenie ducha i odwagi wobec życia, mogą wyrządzić nam wiele szkód, jeżeli nie zdamy sobie z nich sprawy i nie zaczniemy ich kontrolować.

czytaj dalej

Kontrolowanie infantylnych reakcji – kontynuacja

Główne swoje zadanie widzi racjonalno-emocyjna terapia w przekształcaniu na temat tego, jak POWINNI zachowywać się inni ludzie i jaki POWINIEN być bieg zdarzeń w zewnętrznym świecie. Przykładem takiej nieracjonalnej przewodniej idei życiowej może być przekonanie, że CZŁOWIEK POWINIEN NA WSZYSTKIM SIĘ ZNAĆ i w każdej dziedzinie być KOMPETENTNY, że WSZYSCY LUDZIE, Z KTÓRYMI SIĘ STYKA, POWINNI OKAZYWAĆ MU SZACUNEK, UZNANIE I SYMPATIĘ, że WSZYSTKO ZAŁATWIA SZYBKO, GŁADKO i BEZ SPECJALNEGO WYSIŁKU.

czytaj dalej

Kontrola napięcia lękowego – kontynuacja

Mechanizm przystosowywania się do znoszenia lęków i stresów polegałby więc w świetle tych doświadczeń na tym, że lęk pojawia się coraz WCZEŚNIEJ przed sytuacją krytyczną, człowiek UCZY się ten lęk opanowywać, a w każdym razie nie wzmacniać, nie wzmagać. Kiedy nadchodzi sytuacja krytyczna, lęk nie osiąga nigdy dużego natężenia i nie dezorganizuje działania.

czytaj dalej

„Dziecko” jako element struktury osobowości cz. II

Oddziaływanie wczesnego dzieciństwa na teraźniejszość, oddziaływanie „Dziecka” na zachowania dorosłego człowieka polega na tym, że na określoną sytuację życiową reagujemy nieproporcjonalnie do bodźca – ale tak, jak na podobną kiedyś reagowało dziecko. Ujawnianie- skrajnej niecierpliwości, przeżywanie po drobnym niepowodzeniu wściekłości lub przygnębienia, odmawianie sobie wszelkich wartości po jakimś niepowodzeniu, odczuwanie depresji po jakimś rozstaniu – wszystko te mogą być przykłady zachowań dziecięcych tkwiących w naszej osobowości. Wiele codziennych zdarzeń, pisze Harris, może „odtworzyć ponownie sytuację podobną jak w dzieciństwie i spowodować przeżycie takich samych emocji, jakie odczuwało się wtedy. Często znajdujemy się w sytuacjach, w których stajemy wobec alternatywy niemożliwej de rozstrzygnięcia lub jesteśmy zapędzeni w kozi róg rzeczywiście bądź też tak tylko widzimy sytuację, w której się znaleźliśmy. Wszystko te «bije» w Dziecko i powoduje ponowne odegranie pierwotnego uczucia frustracji, odrzucenia lub opuszczenia. Na nowo przeżywamy jakby późniejszą wersję depresji, której kiedyś doznawaliśmy jako małe dziecko. Dlatego też, jeśli dana osoba znalazła się w kleszczach własnych uczuć lub gdy gniew wziął górę u niej nad rozsądkiem, mówimy, że Dziecko- przejęło władzę lub że Dziecko wydaje rozkazy” (Harris, 1979, s. 41 – 42).

czytaj dalej

Dostrzeganie zachowań dziecięcych w innych

Czytałem gdzieś, że słynny, nieżyjący już polski psychiatra prof. Brzeziński, kiedy był więziony w obozie koncentracyjnym, patrzył na SS- -manów jak na „przypadki” psychopatii i rozmawiał z nimi tak, jakby rozmawiał z pacjentem psychopatą. Dawało mu to dystans i uwalniało od grozy, jaką ci ludzie budzili w innych więźniach.

czytaj dalej

Ćwiczenia z wahadłem cz. II

Ćwiczenie zdolności koncentracji rozpoczynamy od zajęcia wygodnej pozycji sprzyjającej rozluźnieniu mięśni. Po zajęciu wygodnej pozycji w fotelu lub na jakiejś leżance staramy się koncentrować na punkcie naszego czoła znajdującym się między oczami (tuż nad oczami, u nasady włosów). Jeżeli uprawiający autopsychoterapię ćwiczy z początku przy pomocy terapeuty, to ten dotyka dłonią tego punktu na czole i poleca wyobrazić sobie, że znajduje się tam wymalowany grubą kreską znak w kształcie „X”.

czytaj dalej

Charakterystyka różnych odmian reakcji lękowych

Lęk jest wyrażeniem wieloznacznym i wielu autorów zajmujących się tą problematyką próbuje w różny sposób lęk określać i wymieniać specyficzne właściwości reakcji lękowych. Większość autorów, jak to zobaczymy w dalszych rozważaniach, jest zgodna co do tego, że lęk jest grupą reakcji emocjonalnych na bodźce działające częściowo z zewnątrz, a głównie z wewnątrz organizmu. Charakterystyczne dla tych reakcji jest to, że:

czytaj dalej