Eliminacja niepewności siebie

Po tej serii nauk terapeuta ustala parametry wzorcowego zachowania pacjenta w sytuacji, dajmy na to, kiedy mu ktoś grozi. Ustala drogą nagrań magnetofonowych, jaka ma być siła głosu pacjenta, kiedy na groźbę ma odpowiedzieć, jak szybko ma odpowiadać, jaki ma mieć wyraz twarzy,jaką postawę ciała itp.

Po ustaleniu tych wzorcowych zachowań pacjent jest podłączony do urządzeń, które rejestrują siłę jego głosu, czas dawania odpowiedzi, postawę ciała, kierunek spojrzenia, sposób gestykulowania.

Odpowiednie urządzenia, np. magnetofon czy projektor filmowy razem z magnetofonem, eksponują bodźce grożenia, np. różne groźby wypowiadane silnym głosem przez różnych ludzi. Pacjent ma za zadanie zachowywać się w tej sytuacji w sposób „modelowy”, tzn. spokojny i niezahamowany. Za każde zachowanie niezgodne z „modelowym” otrzymuje „karę” – uderzenie prądem lub silny, ostry, nieprzyjemny dźwięk w słuchawkach na uszach.

Pacjent otrzymuje karę za np. zbyt ciche mówienie, za zbyt późną „odzywkę”, za opuszczenie oczu w dół itp. Jednocześnie kary te, które skłaniają go do zachowań poprawnych, informują go, kiedy ich nie ma, że zachowuje się jak należy.

Zaletą tej techniki uczenia się eliminacji niepewności siebie i nabywania zachowań pewnych siebie jest to, że człowiek uczy się jednocześnie KILKU schematów reagowania, a nie każdego oddzielnie.

Serber, Mc Fali, Longin i Rooney publikują doniesienia, z których wynika, że technika ta daje wielkie praktyczne korzyści w uczeniu się zachowań pewnych siebie (E 1 w o o d, 1977, s. 590 – 592).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>