Karol Gustaw Jung i jego dzieła – kontynuacja

W uzupełnieniu tego co powiedziano dotąd należy podkreślić, że dzieła Junga pisane są językiem trudnym (por. G. G. Jung, 1970) z zastosowaniem mało precyzyjnego aparatu pojęciowego, szczególnej terminologii i licznych symboli. Nakazuje to zachowanie dużej ostrożności, żeby tego co niejasne lub po prostu niezgodne z wiedzą podręcznikową nie traktować jako zapatrywań pozanaukowych. Wspomniany co dopiero Eysenck, znany z dążenią do wprowadzania ścisłych metod do psychologii, w swej pracy „Sens i nonsens w psychologii” daleki jest od kategorycznego wyłączanie z problematyki naukowej takich zagadnień, jak np. jasnowidztwo i telepatia (por. również M. Ullman, 1966). Stoi on na stanowisku, że wiemy o tych zjawiskach bardzo niewiele, skąpy jest zasób faktów, co nie oznacza jednak, że należy odnosić się zbyt krytycznie do parapsychologii, natomiast rozwój różnych metod badawczych i ogólny postęp nauki umożliwią zapewne rozleglejsze badania eksperymentalne w zakresie parapsychologii. Trudno nie wspomnieć tu E. Abramowskiego, autora „Telepatii doświadczalnej, jako zjawiska kryptomenzji” (1912) oraz J. Ochorowicza, który w „Pierwszych zasadach psychologii” (1916), a również w licznych pracach wcześniejszych, zajmował analogiczne stanowisko. Uwagi te jednak nie zmieniają faktu, że Jung, człowiek o rozległej wiedzy i posługujący się w swojej pracy m.in. metodami naukowymi, dawał wyraz wiary w magiczne związki między zjawiskami, i dlatego właśnie fakt ten został tu podniesiony jako ilustrujący możliwość współegzy- stencji wiedzy i myślenia magicznego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>