Nawykowe formy reagowania – dalszy opis

Zgodnie z tradycyjnym ujęciem psychoanalitycznym, dążenia dziecka – zwłaszcza będące wyrazem ujawnienia się dziecięcej libido, ale również dążenia pozaseksualne – jeżeli nie zostają zaspokojone, powstaje wówczas konflikt między nimi a sposobami oceniania reprezentowanymi przez otoczenie i przejmowanymi przez dziecko. Konflikt ten nie znika, lecz zostaje wyparty do nieświadomości, a stłumione dążenia mogą odegrać istotną rolę w kształtowaniu się form reagowania w przyszłości, zwłaszcza jeżeli człowiek zostaje ponownie narażony na frustrację, tj. niezaspokojone jego dążeń. Frustracja lub inne sytuacje o cechach trudności życiowych tylko czasem wywołują nerwicę, często bowiem człowiek okazuje się wobec tych sytuacji dostatecznie odporny. Jeżeli jednak ujawniają się reakcje nerwicowe pod wpływem doraźnie działających urazów psychicznych, to ich rodzaj może być zdeterminowany przez przeżycia konfliktowe z okresu wczesnego dzieciństwa. Następuje regresja, a więc cofnięcie się do dawnych form reakcji.

Nawiązując do przykładu podanego na s. 117 można przypuszczać, w oparciu o omówioną hipotezę, że występowanie u człowieka dorosłego przykrego niepokoju w czasie przebywania w pustym mieszkaniu ma następującą przyczynę. Człowiek ten w dzieciństwie widocznie doznał silnego nczucia strachu przebywając sam w mieszkaniu, lulbył zamykany w pustym pokoju, bądź był straszony w sposób wywołujący lęk wobec tego rodzaju sytuacjii Przeżycia te uległy stopniowo zatarciu w pamięci. Po latach, już u człowieka dorosłego, którego odporność psychiczna została obniżona (np. na skutek niepowodzeń doznawanych w miejscu pracy łub w życiu małżeńskim) dochodzi do uczynnienia dawnego, nawykowego mechanizmu reagowania lękiem na przebywa- nie samotnie w mieszkaniu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>