Oskarżanie siebie

Oskarżanie siebie to następna grupa symptomów osoby idealizującej siebie. Za co się oskarża? Za niewypełnianie stawianych sobie wymagań, za brak np. odwagi, zręczności, opanowania, siły woli.

Horney opisuje interesujący fakt oskarżania siebie o blef i oszustwo. Ma to miejsce wtedy, kiedy człowiek z przesadnie wyidealizowanym obrazem siebie nabiera przekonania, że oszukuje ludzi swoim postępowaniem, że okazuje się kimś innym, niż jest, że inni nie rozszyfrowali jego prawdziwej natury, że mogą wyjść na jaw ukryte pobudki jego postępowania, że oszukuje ludzi, ukrywając swoją prawdziwą naturę.

Są ludzie, którzy oskarżają siebie za brak niesienia ulgi ludziom w ich cierpieniach. Czują się odpowiedzialni, np. za głód, choroby i prześladowania panujące na świecie. Jeszcze inni oskarżają siebie za to, że cieszą się z niewinnych przyjemności, za „obżarstwo”, za dogadzanie sobie, za nadmierną troskę o własne ciało, za własny egoizm itp.

Istnieje też forma samooskarżeń, polegająca, jak pisze Horney, na szukaniu „dziury w całym”. Człowiek oskarża siebie za to, że mógł coś jeszcze lepiej zrobić, że mógł się bardziej wysilić, lepiej rozwiązać jakiś problem.

Rezultatem czynionych sobie oskarżeń jest wzrost niepokoju, poczucia winy, wyrzutów sumienia. Uczucia te służą jednocześnie jako „kara”, a karanie siebie jest jedną z cech charakterystycznych osoby mającej zbyt wyidealizowany obraz siebie (Horney, 1978, s. 171-182).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>