Obraz siebie człowieka o dojrzałej osobowości

Obraz siebie osoby psychicznie dojrzałej jest pozytywny. Człowiek psychicznie dojrzały wierzy w siebie, wierzy, że jest zdolny do walki z życiem. Ma obraz siebie jako osoby normalnej, akceptowanej przez innych, równie wartościowej jak inni ludzie w grupie społeczno-kulturowej, w której żyje.

czytaj dalej

OSOBOWOŚĆ

Wyrażenie bardzo wieloznaczne. Istnieje współcześnie ponad pięćdziesiąt różnych definicji osobowości. Większość współ czesnych psychologów używając wyrażenia „osobowość” ma zazwyczaj na myśli jakąś ORGANIZACJĘ CAŁOKSZTAŁTU życia psychicznego człowieka.

czytaj dalej

REAKCJA I STRES

Reakcja jest to wszelka zmiana zachodząca w organizmie, to jest zmiana ruchów, sekrecji, innych form aktywności organizmu, zachodząca pod wpływem działania bodźca z wewnątrz lub z zewnątrz organizmu.

czytaj dalej

Wypowiedzi filozofów i moralistów cz. II

WARTO SOBIE ZDAĆ SPRAWĘ Z TEGO, ŻE LUDZIE MAJĄ RÓŻNE POGLĄDY NA TO, CO’JEST DOBRE, CO POWINNO I CZEGO NIE POWINNO SIĘ ROBIĆ.

czytaj dalej

Uczenie się techniki autosugestii

Coe i Bruckner określają autohipnozę, względnie autosugestię jako technikę, w której człowiek uczy się poddawać własnym sugestiom (Coe, Bruckner, 1977, s. 476). W autosugestii i autohipnozie ważne jest, podobnie jak w hipnozie, przekonanie tego, który autosugestię stosuje, że te zabiegi mu pomogą, że za pomocą nich rozładuje swoje wewnętrzne konflikty i poprawi własny stan psychiczny. Pozytywne nastawienie do tej formy psychoterapii i oczekiwanie od niej korzystnych dla siebie skutków jest ważnym czynnikiem decydującym o powodzeniu zabiegów autohipnozy na samym sobie. Uczenie się techniki autosugestii polega na nabyciu umiejętności wykonywania trzech grup zabiegów:

czytaj dalej

Niektóre sposoby przeciwdziałania reakcjom i stanom lękowym

W rozdziale tym przedstawiamy niektóre sposoby przezwyciężania stanów i reakcji lękowych. Sposoby te można stosować w ramach uprawiania autopsychoterapii. Przy czytaniu o sposobach walki z własnym lękiem i przy praktycznym stosowaniu tych sposobów trzeba sobie wyraźnie zdać z tego sprawę, że nie ma uniwersalnego środka na pozbycie się lęku.

czytaj dalej

Mechanizm działania terapii implozywnej – kontynuacja

Według publikacji Rachmana z 1960 roku, przeżywanie silnego lęku w czasie terapeutycznego seansu terapii implozywnej powoduje „wyczerpanie” zdolności pacjenta do reagowania emocjonalnego. Dzięki owemu wyczerpaniu występują pewne fazy odporności na działanie lęku (refractory phase), do których pacjent się przyzwyczaja i reagowanie niewraż- liwością na lęk w tych sytuacjach staje się rodzajem nawyku (Smith i in., 1973, s. 356).

czytaj dalej

Hierarchie lęku przed samotnym przebywaniem w domu lub gdzie indziej

– 10. Być razem w grupie ludzi nocą i nazajutrz iść do pracy.

– 20 Być tylko we dwie z inną kobietą.

czytaj dalej

Racjonalno-emocyjna terapia jako autopsychoterapia

Racjonalno-emocyjna terapia nadaje się wyjątkowo dobrze do uprawiania autopsychoterapii z tej racji, że przedmiotem jej zabiegów są po- glądy, filozofia życiowa, idee, które kierują naszym życiem, obraz siebie świata i ludzi. Na to wszystko człowiek może sam oddziaływać i pozbywać się nieracjonalnych, infantylnych przekonań i wprowadzać na to miejsce idee i przekonania racjonalne. Pozostaje pytanie, jak to robić?

czytaj dalej

Trudności i niepowodzenia techniki desentyzacji cz. II

Drugim powodem, dla którego stosowanie terapii odczulającej nie przynosi dobrych wyników, jest złe opracowanie hierarchii lęków, złe opracowanie hierarchii sytuacji, podczas wyobrażania których odczuwa się lęk.

czytaj dalej

Neurotyczna ambicja – kontynuacja

Dążenia wypływające ze zbyt idealnego obrazu siebie cechuje, zdaniem Horney, NIELICZENIE SIĘ Z REALNYMI MOŻLIWOŚCIAMI. Np. jednostka o neurotycznych ambicjach musi zawsze i wszędzie być w centrum uwagi, być kimś najbardziej atrakcyjnym, najinteligentniejszym, najbardziej oryginalnym, bez względu na to, czy to potrzebne, czy nie, czy to jest możliwe, czy nie, czy sytuacja tego wymaga i czy to jest możliwe do osiągnięcia.

czytaj dalej

Obserwacja zachowania podopiecznego w czasie psychoterapii

Może się zdarzyć, że podopieczny nie odczuwa lęku w czasie wyobrażania sobie pierwszej czy drugiej sceny. Powodem może być to, że nie potrafi sobie wyraźnie wyobrazić sceny lękowej. Jeżeli ma to miejsce, to zachęca się podopiecznego do bardziej wyraźnego wyobrażania sobie określonej sceny. Jeżeli dalej nie odczuwa lęku, nie należy nic robić, ale przeanalizować jeszcze raz hierarchię i znaleźć ewentualną przyczynę braku reakcji lękowej.

czytaj dalej

Wspomaganie procesu desentyzacji odpowiednimi wyobrażeniami cz. II

Po krótkotrwałym relaksie bowiem należy znów wyobrazić sobie jakąś lękową sytuację, a z chwilą kiedy wyobrażenie tej sytuacji wywoła stan napięcia mięśni i mobilizacji organizmu, likwidować ten stan wprowadzaniem siebie w stan relaksu.

czytaj dalej

Podział reakcji lękowych

Niekiedy niechęć do wykonywania określonej czynności łączy się z uczuciem wstrętu do niej, przekonaniem o jej trudności zdarzyć się może, że silny lęk przed wykonaniem określonej czynności powoduje, że człowiek „psuje organ pracy”. Psucie to może wystąpić jako pogorszenie własnego stanu zdrowia, samopoczucia, osłabienie fizyczne lub jako zniszczenie urządzenia, które służy do wykonywania operacji budzącej lęk.

czytaj dalej