Posiadanie zbyt wyidealizowanego obrazu siebie

Głównym objawem zbyt wyidealizowanego obrazu siebie jest nienawiść i pogarda dla siebie. Dla siebie takim, jakim się jest. Przesadnie wyidealizowany obraz siebie staje się układem odniesienia, z jakim człowiek porównuje siebie, to, co robi, myśli i czuje. Nie porównuje siebie z innymi podobnymi mu ludźmi, ale z jakimś wymyślonym przez siebie idealnym wzorem. Porównywanie siebie z takim wzorem prowadzi z reguły do deprecjacji siebie, do pogardy i nienawiści do siebie.

Godne pogardy mogą się wydawać, pisze Horney, wygląd i funkcjonowanie własnego ciała, uroda, własne zdolności, inteligencja, pamięć, zdolność krytycznego myślenia, sprawność psychicznego funkcjonowania.

Pogarda wobec własnego wyglądu zewnętrznego rodzi się stąd, że człowiek mający wyidealizowany obraz siebie nie porównuje się z innymi podobnymi mu ludźmi, tylko porównuje siebie z jakimiś absolutnymi wzorami urody lub z postaciami obdarzonymi wybitną urodą. Takie porównania prowadzą do mniemania, że jest się osobą nieatrakcyjną, a nawet szpetną i odrażającą dla innych.

Negatywna ocena swojego wyglądu fizycznego prowadzić może u jednych ludzi do przesadnego dbania o wygląd zewnętrzny, u innych do całkowitego zaniedbywania wyglądu zewnętrznego. Pogardzie żywionej do swojego zewnętrznego wyglądu towarzyszy przekonanie, że wygląd zewnętrzny jest czymś najważniejszym w zdobyciu uczucia miłości, partnera i że wobec tak marnego wyglądu szanse na zdobycie miłości i uczucia są równe zeru.

Jedni odczuwają pogardę dla swojego ciała, inni dla swojej inteligencji i innych właściwości psychicznych. Człowiek mający wyidealizowa- ny obraz siebie znów nie porównuje się z podobnymi mu ludźmi, tylko porównuje siebie z jakimiś ludźmi obdarzonymi niezwykłą potęgą intelektu i niezwykłą sprawnością życia psychicznego.

Dyskredytowanie własnej inteligencji, uważanie się za osobę głupią, łączy się z mniemaniem, że rozum jest najważniejszy (tak jak poprzednio uroda), że jest czymś, z czego jedynie można być dumnym. Oczywiście dumnym można by być, gdyby posiadało się inteligencję i rozum o niezwykłej sile (H o r n e y, 1978, s. 192 – 196).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>