Prowadzenie ze sobą „autopsychoterapeutycznego dialogu”

Podawanie w wątpliwość irracjonalnych zasad naszego postępowania jest trudne. Trzeba tu mieć jakiegoś przewodnika, tak jak pacjent znajduje swego przewodnika w terapeucie. Takimi przewodnikami przy uprawianiu autopsychoterapii mogą być dla nas pisma moralistów i filozofów. Jak wiadomo, Ellis wykorzystuje w swojej terapii pewne poglądy stoików. My również możemy sięgać do tych pism, np. do pism Epikteta, Seneki, Marka Aureliusza. Możemy też „nasiąkać” racjonalnymi ideami i poglądami zaczerpniętymi z książek pisanych przez Montaigne’a, Pascala, Schopenhauera, Nietzschego. Autorów tych żywo interesuje to, w jaki sposób zmiana naszych nieracjonalnych poglądów i wiodących idei może wzbogacić i upiększyć nasze życie.

Większość filozofów i moralistów przestrzega przed kierowaniem się w życiu irracjonalnymi zasadami. Przestrzega przed pragnieniem władzy, prestiżu i uznania, pragnieniem bogacenia się i posiadania. Przestrzega przed czerpaniem głównego zadowolenia życiowego z własnego pięknego wyglądu, bujności sił witalnych. Przestrzega przed poczuciem wszechmocy i nadmierną miłością do siebie.

Moraliści i filozofowie wskazują też, że nie ma powodów tak bardzo bać się, jak boi się większość ludzi, zubożenia, choroby, śmierci, samotności, przemocy, własnej bezradności.

Są to w większości wypadków, jak piszą filozofowie, „straszaki’., które upośledzają nasze życie i sprowadzają na nas niepotrzebne troski i lęki.

Dla ułatwienia prowadzenia ze sobą „autopsychoterapeutycznego dialogu” podamy przykłady wypowiedzi filozofów i moralistów, które miejmy nadzieję będą wspomagać autopsychoterapię. Wypowiedzi te podzielimy na pewne „tematy” i „przestrogi”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>