Skuteczność psychoterapii implozywnej i teoria jej oddziaływania

Istnieje wiele doniesień i publikacji dotyczących skuteczności i teorii działania terapii implozywnej. Smith i współautorzy omawiają kilkanaście takich publikacji dotyczących porównywania skuteczności terapii implozywnej i innych technik psychoterapeutycznych, np. psychoterapii podtrzymującej i zmierzającej do uzyskania wglądu oraz psychoterapii odczulającej.

Z analiz tych wynika, że skuteczność tej techniki terapeutycznej jest duża i że szczególnie dobre wyniki można uzyskiwać przy pozbywaniu się fobii, np. agorafobii, łęków przed wężami, pająkami, myszami, jazdą samochodem, publicznymi występami przed ludźmi (np. lęk przed przemawianiem).

Terapia implozywna nadaje się szczególnie, zdaniem Smitha i współautorów, do leczenia lęków u ludzi skłonnych do depresji oraz u ludzi o osłabionym napędzie do działania. Dzieje się tak dlatego, że aktywne wyobrażanie sobie budzących grozę scen stymuluje aktywność jednostki. Terapia implozywna, jak podaje w swoim doniesieniu Hogan, mobilizuje złość, gniew i agresywność ludzi przeciw obiektom wyzwalającym u nich lęki (Smith i in., 1973, s. 363).

Istnieją próby stosowania terapii implozywnej do leczenia natręctw. Wychodzi się przy tym z założenia, że natręctwa są nieświadomą formą obrony przed przeżywaniem silnych lęków. Zatem kiedy zmusza się czy zachęca człowieka do przeżywania lęków przed określonymi obiektami i gdy przestanie się bać tych obiektów, przestanie ujawniać natręctwa.

Skuteczność psychoterapii implozywnej i teoria jej oddziaływania cz. II

Istnieją też próby połączenia terapii implozywnej z technikami psychoterapeutycznymi podobnymi do psychoanalitycznych. Stampil opublikował w 1961 roku, a Levis w 1968 roku doniesienia ze stosowania takich praktyk.

Stampil polecał swoim podopiecznym myślenie i wyobrażanie sobie sytuacji życiowych konfliktowych i takich, w których przeżywali jakieś psychiczne urazy. Zachęcał do wyobrażania sobie traumatycznych i konfliktowych scen. Pomagał wzbudzać jak najsilniejszy lęk eksponując traumatyzujące dźwięki, a nawet działał specyficznymi zapachami.

Według mniemania Stampila, ekspozycja tych traumatycznych elementów przeszłej sytuacji, której towarzyszy silny lęk, ale BEZ ORYGINALNEJ TRAUMATYCZNEJ SYTUACJI, prowadzi do uwolnienia się od lęku (Smith i in., 1973, s. 352 – 353).

Levis stosował terapię implozywną w ten sposób, że zachęcał podopiecznych do ujawniania lęku, agresywności, wrogości wobec osób znaczących i wobec własnych rodziców. Osoby poddawane psychoterapii odczuwały wobec takich osób złość, wrogość, lęk za przeżywane urazy, za odrzucenia, deprywacje, opuszczenie, bezradność, poczucie winy, wstyd, podniecenie seksualne. Levis po kilka razy zmuszał do przeżywania tych scen i wspomnień, aż związany z tymi wspomnieniami i sytuacjami lęk (w czasie wyobrażania sobie tych sytuacji występowały silne lęki) opadał i zmniejszał się.

Terapeuta sugerował wyobrażanie sobie i przeżywanie „typowych” scen z życia podopiecznych, obejmujących konflikty seksualne, poczucie winy, lęk przed ujawnianiem agresywności. Przeżywanie tych scen, wyobrażanie ich wyzwalało silne lęki, przeżywanie z kolei lęków i związane z tym zmniejszenie się lęku działało antytraumatyzująco (Smith i in., 1973, s. 354).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>