Stawianie sobie zbyt surowych wymagań

Charakterystyczną cechą stawianych sobie zbyt surowych czy przekraczających własne możliwości wymagań jest to, że człowiek nie może nigdy im sprostać, że ich realizacja staje się niemożliwa, w związku z czym człowiek taki przeżywa niechęć i nienawiść do siebie.

Przykładem takich nierealistycznych wymagań w stosunku do siebie może być wymaganie od siebie zupełnej niewrażliwości na uczucia, nadzwyczajnej uwagi, zdolności do niezwykle skutecznego radzenia sobie w trudnych sytuacjach, zdolności pokonywania wszystkich trudności życiowych.

Stawianie sobie zbyt surowych wymagań prowadzi często do tego, że człowiek nakazuje sobie stosowanie się do zbyt wielu i zbyt trudnych dla niego reguł postępowania. Regułom tym nie może oczywiście sprostać, w związku z czym odczuwa do siebie niechęć, pogardę, lekceważenie.

Może też bronić się przed nieprzestrzeganiem tych zbyt trudnych i drobiazgowych reguł tym, że zaczyna mniemać, że inni go wykorzystują, i buntuje się przed wykorzystywaniem przez innych. Bunt przed wykorzystywaniem przez innych rodzi się stąd, że człowiek czuje się zbyt. obciążony własnymi powinnościami, a nie mając wglądu w siebie, nie zdaje sobie z tego sprawy. Odczuwa jedynie ciężar powinności.

W tej sytuacji każda konieczność zrobienia czegoś dla drugich dodana do własnych powinności jest nie do wykonania. Niektórzy ludzie broniąc się przed naciskiem tyranii powinności szukają w sposób nieświadomy jakiegoś pocieszenia i „pocieszają” się piciem alkoholu, hulankami, robieniem niepotrzebnych zakupów.

Zabiegi te zmniejszają lęk, niepokój, bowiem niewypełnianie narzuconych sobie nakazów i zakazów wzmaga, obok pogardy, wstrętu do siebie – lęk i niepokój oraz przygnębienie i wewnętrzne napięcie (Horney, 1978, s. 162 – 170).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>