Techniki implozywne

Smith i współautorzy określają technikę terapii implozywnej jako akcję, w której organizm człowieka lub zwierzęcia wystawia się na działanie intensywnych bodźców, wywołujących silny lęk, w Wyniku czego następuje zmniejszenie siły reakcji lękowych na podobne do eksponowanych bodźców.

Istotną, najważniejszą rzeczą w terapii implozywnej stosowanej wobec ludzi – jest „wystawienie” człowieka na działanie bodźców, które wywołują lęk. Chodzi o to, aby lęk utrzymać na jak najwyższym poziomie, o to, aby osoba poddawana terapii odczuwała lęk jak najsilniejszy.

Najczęstszymi bodźcami lękowymi stosowanymi w tej technice są różne wspomnienia i wyobrażenia, wywołujące lęk, niepokój, trwogę, które człowiek poddawany terapii stara się mieć w centrum uwagi, tak aby przeżywać związane z nimi lęki.

Aby siłę przeżywanych lęków utrzymać na odpowiednim poziomie, należy ułożyć sobie wcześniej ZESTAWY HIERARCHII BODŹCÓW LĘKOWYCH. W takim zestawie jest wypisane kilka bodźców czy sytuacji wywołujących lęk – od lęku najsłabszego do lęku najsilniejszego w mniemaniu jednostki.

Rozpoczyna się od pierwszej pozycji i kiedy lęk zaczyna słabnąć, po kilku minutach przechodzi się do następnego obrazu, wspomnienia, wyobrażenia, tak aby utrzymywać się w stanie jak najsilniejszego lęku.

Bodźcami wywołującymi lęk mogą być obrazy, wspomnienia i wyobrażenia. Mogą być nagrane na taśmę magnetofonową odpowiednie słowa i dźwięki czy opisy sytuacji budzących lęk. Można też eksponować odpowiednie realne głosy, dźwięki, w których osobę poddawaną psychoterapii zmusza się czy zachęca do tego, aby przebywała w groźnej dla siebie sytuacji. Np. tego, kto lęka się wysokości, aby przebywał na jakiejś wysokości, tego, kto lęka się np. węża, aby brał go w rękę (Smith i in. 1973, s. 359 – 361).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>