Tolerancja dla własnych stanów lękowych a uspokajanie siebie

Tolerancja dla każdego zaburzenia zdrowia psychicznego, dla każdej trudności przystosowania, jest niezbędnym warunkiem każdej psychoterapii, także i autopsychoterapii. Na terapeutyczne znaczenie tolerancji łęku i strachu u żołnierzy w czasie walk frontowych zaczęto zwracać dużą uwagę w czasie II wojny światowej. Wiele badań dotyczących tego problemu przeprowadzili Amerykanie. Znaczenie tolerancji do przeciwdziałania reakcjom lękowym w czasie walk podkreślają Grinker i Spiegel.

Większość żołnierzy i oficerów nie przyznaje się przed sobą do przeżywania reakcji lękowych, ponieważ przyznanie takie budzi wstyd, jest uważane za dowód słabości, obniża wartość własnego ja, nierzadko budzi pogardę wśród kolegów.

Ataki lęków, przeżywanie stanów lękowych jest jednak niezależne od żołnierza. Tamując je, nie przyznając się do nich przed sobą żołnierz może wyrządzić sobie większe szkody, ponieważ może uruchomić opisane wyżej infantylne formy obrony przed lękiem.

Grinkel i Spiegel, którzy ba.dali zachowanie żołnierzy w sytuacjach skrajnie trudnych, stresowych, np. pilotów, którzy musieli ratować się skacząc na spadochronie z płonącego samolotu, ludzi będących pod ciężkim obstrzałem artylerii lub narażonych na ciężkie bombardowanie – stwierdzają, że ULEGANIE WŁASNEMU NIEPOKOJOWI jest mniej szkodliwe dla osobowości, dla obrazu siebie, jeżeli JEST OTWARCIE WYZNANE.

Tolerancja dla własnych stanów lękowych polega, zdaniem Grinkera i Spiegla, na tym, że żołnierz przyznaje się do tego, że się boi, ale jednocześnie STARA SIĘ ZA WSZELKĄ CENĘ WYKONAĆ MIMO LĘKU ZADANIE BOJOWE, stara się za wszelką cenę przezwyciężyć obezwładniający go w sytuacji walki lęk.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>