Trening pewności siebie cz. II

Jeżeli występują jakieś niedomogi w zachowaniu podopiecznego lub zachowanie pewne siebie jest mało wyraziste, stosuje się drugi zabieg, mianowicie naśladowanie modelowego zachowania człowieka pewnego siebie.

W tym wypadku terapeuta odgrywa rolę człowieka pewnego siebie, a pacjent odgrywa rolę tej drugiej osoby. Pacjent śledzi zachowanie terapeuty i stara się je dokładnie naśladować. Niektórzy terapeuci zatrudniają w swoich gabinetach zawodowych aktorów, którzy odgrywają role określonych osób, i w ten sposób czynią sytuacje, w których występuje zachowanie niepewne siebie, bardziej plastycznymi. Profesjonalni aktorzy mogą też odgrywać rolę ludzi pewnych siebie i mogą w ten sposób służyć jako modele do naśladowania.

Po tych niejako wstępnych etapach następuje najtrudniejszy etap treningu pewności siebie – mianowicie wypróbowywanie zachowań pewnych siebie w życiu codziennym. Pacjenci unikają tych konfrontacji, ale rzeczą terapeuty jest udzielanie odpowiedniej stymulacji i zachęty.

Kiedy pacjent próbuje zachować się w sposób pewny siebie, tak jak to próbował z terapeutą, powinien porobić notatki, w których zanotuje trudności, jakie miał, i to, co uzna za ważne w tych próbach.

W czasie następnego spotkania terapeuta dyskutuje wspólnie z pacjentem nad tymi trudnościami i WYRAŹNIE, a nawet PRZESADNIE chwali pacjenta za zachowanie pewne siebie, jeżeli takie w czasie tych prób wystąpiło. W czasie treningu pewności siebie ważne jest, żeby terapeuta i sam podopieczny NIE ZMUSZAŁ się do zachowania pewnego siebie, jeżeli odczuwa przy tym wielkie opory.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>