Typowe odmiany reakcji lękowych cz. III

Stosowanie różnych infantylnych form obrony przed lękiem, jakie stosuje człowiek dorosły, komplikuje jeszcze bardziej obraz reakcji i stanów lękowych. Prawie wszyscy badacze zajmujący się problematyką lęku opisują jego formę zwaną lękiem bliżej nie określonym, bezprzedmiotowym, nie związanym, lękliwym oczekiwaniem, nieokreślonym niepokojem itp.

Zarówno zwolennicy orientacji psychoanalitycznej, jak i lekarze praktycy wskazują, że człowiek broniąc się przed tym bliżej nie określonym poczuciem zagrożenia stara się za wszelką cenę (nie zdając sobie z tego sprawy) znaleźć jakieś usprawiedliwienie dla tych lęków, jakieś powody. W ten sposób wynajduje sobie jakieś obiekty: ludzi, przedmioty, sytuacje, choroby somatyczne lub psychiczne, i zaczyna bać się określonych rzeczy przeżywając od czasu do czasu także i bliżej nie określony niepokój.

Człowiek boi się tego, co może przytrafić się innym ludziom, o czym słyszał, czytał, co widział w kinie lub w telewizji. Jeżeli ma na przykład jakieś informacje o zawale serca, to „stwierdza” u siebie symptomy początków zawału i boi się zawału, informacje choroby na raka zużytkowuje, żeby bać się raka, wiadomości o choro bach psychicznych stanowią dobrą bazę, na której rozwijają się lęki przed zachorowaniem na jakąś chorobę psychiczną.

Czyta ktoś o napadach, rabunkach, katastrofach i zaczyna unikać określonych sytuacji, w „których może go to spotkać”. Dorabianie sobie takich względnie rozsądnych „powodów” do własnego nieokreślonego niepokoju nazywa się obroną przez racjonalizację i może zubożyć ogromne obszary aktywności życiowej człowieka.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>