Typowe parametry zachowań lękowych

Terapeuta uczy ujawniać sympatię, przywiązanie, miłość, ciepło, serdeczność. Uczy także podopiecznego, jak ujawniać słuszne oburzenie, a nawet zachowania agresywne, jeżeli sytuacja tego wymaga (M o r – r i s, 1977, s. 287 – 292).

D. L. Elwood opisuje sposób uczenia zachowań „pewnych siebie” przy wykorzystaniu różnych urządzeń „karzących” pacjenta za niewłaściwe, niezgodne z modelowym zachowanie. Technikę uczenia zachowań będących wyrazem pewności siebie rozpoczyna sie od dokładnego opisu przez pacjenta sytuacji, w których zachowuje się lękowo, niepewnie, w sposób zahamowany.

W wyniku tych wywiadów terapeuta ustala typowe parametry zachowań lękowych, zahamowanych i niepewnych w określonych kilku sytuacjach, np. w sytuacjach, kiedy ktoś pacjentowi czymś grozi. Parametry te są następujące:

– siła głosu: mówienie głośne względnie ciche,

– płynność mowy: mówienie w sytuacji „lękowej” płynnie lub w sposób zahamowany, przerywanie, jąkanie się, powtarzanie itp.

– patrzenie w oczy lub patrzenie na obiekt wywołujący lęk,

– wyraz twarzy,

– postawa ciała,

– odległość od obiektu wywołującego lęk i zachowanie lękowe: trzymanie się z daleka, stopniowe zbliżanie się itp.

Następnie następuje seria posiedzeń, w których terapeuta uczy pacjenta, jak powinien zachowywać się w tych lękowych sytuacjach czy w jednej określonej sytuacji. Uczy go bądź to pokazując sam, jak to ma wyglądać, bądź skłaniając pacjenta do odgrywania prawidłowego zachowania, bądź wreszcie pokazując mu nagrane na taśmie filmowej wzorcowe zachowanie w podobnej sytuacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>