Uprawianie racjonalno-emocyjnej terapii

Widzimy z tego krótkiego przykładu, że oddziaływanie na pacjenta odbywa się przez oddziaływanie na jego procesy myślowe. Terapeuta wydobywa sprzeczności tkwiące w przekonaniach pacjenta lub pobudza go, aby sam na takie sprzeczności wpadł.

Zachowanie terapeuty w czasie seansów racjonalno-emocyjnej terapii jest bardzo aktywne. Walczy on niejako na idee ze swoim pacjentem. Pamiętajmy, że w seansach psychoanalitycznych rola terapeuty jest bardziej bierna. Wysłuchuje on swojego pacjenta i z rzadka interpretuje jego wypowiedzi.

Ellis mocno akcentuje wartość takich zabiegów terapeutycznych jak WYJAŚNIANIE, OMAWIANIE PROBLEMU, UŚWIADAMIANIE PRAWDZIWYCH POWODÓW i INTERPRETOWANIE wypowiedzi pacjenta i jego zachowania.

W uprawianiu racjonalno-emocyjnej terapii ważną rolę odgrywa podejście DYDAKTYCZNE. Terapeuta wyjaśnia pacjentowi mechanizm jego psychicznych procesów, genezę jego psychicznych trudności. Uczy pacjenta rozumieć swoje zachowanie i zaleca mu określoną lekturę. Omawia też z nim wszystkie pytania, jakie mogą się nasunąć w związku z pracą nad zmianą przekonań. Spotkania odbywają się najczęściej raz, dwa razy w tygodniu. Pacjent ma wtedy czas popracować sam nad swoimi problemami.

Terapeuta nie staje się modelem i wzorcem postępowania dla swego pacjenta i terapeuta nie zwraca uwagi na emocje, jakie budzi jego osoba w pacjencie. W racjonalno-emocyjnej terapii są ograniczone do minimum procesy przenoszenia na terapeutę wypartych emocji pacjenta. W ogóle przeszłość pacjenta, jego wczesnodziecięce urazy, kompleksy nie są przedmiotem analiz. Przedmiotem analiz są przekonania pacjenta i ich konsekwencje w realnym codziennym życiu.

Głównym przedmiotem analiz jest filozofia życiowa pacjenta. Jego przekonania, poglądy, preferowane przez niego wartości. Terapeuta zwraca dużą uwagę na „odkłamanie” pacjenta, na uczenie go dostrzegania wartości człowieka w samym fakcie, że jest człowiekiem, na uwolnienie się od wartościowania człowieka, uważania go za lepszego czy gorszego tylko dlatego, że jest obdarzony większym prestiżem, uznaniem, popularnością. Racjonaino-emocyjna terapia uczy, jak dostrzegać prawdziwą wartość człowieka nie ulegając sugestii jego popularności, zdolności do wyczynu, pobożności, pożytku społecznego. Uczy też dostrzegać inne pobudki własnego działania kryjące się za tymi atrapami i racjonalizacjami (E 11 i s, 1979, s. 161 – 163).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>