Uwagi Morrisa o terapii implozywnej – kontynuacja

Obrazy KARY obejmują obrazy karania pacjenta, obrazy, w których ktoś zachowuje się wobec niego agresywnie, wrogo. Obrazy, w których pacjent robi coś według niego zabronionego, za co spotyka go kara i potępienie.

Do scen i obrazów zachowań SEKSUALNYCH zalicza Stampfl obrazy i wyobrażenia stosunków seksualnych, sceny edypalne (kontakty chłopca z własną matką, obrazy nienawiści do ojca, lęku przed ojcem), sceny onanizmu, sceny homoseksualne.

Do obrazów UTRATY KONTROLI nad swoim postępowaniem należą sceny przedstawiające utratę kontroli nad zachowaniem agresywnym, seksualnym, obrazy niemożności powstrzymania się od czegoś, zapanowania nad czymś, a także obrazy pobytu w szpitalu psychiatrycznym jako wynik niezdolności kontrolowania swoich impulsów agresywnych i seksualnych, obrazy beznadziejnej choroby psychicznej do końca życia (Morris, 1977, s. 293).

Terapię implozywną w tym ujęciu rozpoczyna się, pisze Morris, od dokładnego wywiadu dotyczącego aktualnych lęków oraz historii życia pacjenta, interpretowanego w myśl założeń psychoanalitycznych. W wyniku tego wywiadu czy dwóch wywiadów terapeuta orientuje się, jakie sytuacje i zdarzenia życiowe pacjenta stanowią DYNAMICZNE BODŹCE wyzwalające reakcje lękowe.

Następnie terapeuta ustala HIERARCHIĘ SYTUACJI wyzwalających lęk. Hierarchia ta różni się od hierarchii opracowywanych w terapii de- sentyzacji. Terapeuta układa jedynie określone obrazy, zwroty językowe, nawet słowa mogące wywołać silny i stopniowo wzmagający się lęk. Czasem punktem wyjścia do wywołania lęku jest jakiś bodziec fizyczny, który jest wspomagany scenami z któregoś z wypartych obszarów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>