Wspomaganie procesu desentyzacji odpowiednimi wyobrażeniami cz. II

Po krótkotrwałym relaksie bowiem należy znów wyobrazić sobie jakąś lękową sytuację, a z chwilą kiedy wyobrażenie tej sytuacji wywoła stan napięcia mięśni i mobilizacji organizmu, likwidować ten stan wprowadzaniem siebie w stan relaksu.

Metodę tę dobrze jest stosować posługując się magnetofonem. Na taśmie powinny być nagrane kolejno i przemiennie sytuacje i bodźce wyzwalające reakcje lękowe oraz instrukcje wprowadzania siebie w stan relaksu.

Zarówno w sytuacjach lękowych, jak i w sytuacjach mających na celu uzyskanie reakcji relaksu – Kanfer radzi posługiwać się odpowiednimi dźwiękami i melodiami. Np. wprowadzać „kojące”, przyjemne melodie, aby łatwiej uzyskać stan relaksacji (Kanfer, 1977, s. 397 – 398).

Feather i Rhoads stosują technikę desentyzacji w ten sposób, że nie polecają pacjentom tworzyć hierarchii sytuacji wyzwalającej reakcje lękowe. Starają się natomiast wyłuskać i ustalić na podstawie rozmów i dokładnego wywiadu specjalne sytuacje czy obrazy sytuacji, których pacjent szczególnie się obawia. Są to jakby kluczowe obrazy nasycone lękiem. Tak np. człowiek jąkający się obawia się sytuacji, w której widzi siebie, jak przemawia do większego audytorium.

Zdaniem tych autorów, działanie ludzi jest hamowane lękiem. Ludzie nie robią czegoś czy unikają jakiegoś działania bądź sposobu zachowania z lęku, wyzwalanego owym kluczowym lękowym wyobrażeniem. Z chwilą kiedy nauczymy pacjenta nie reagować lękiem na owo kluczowe wyobrażenie jakiejś sytuacji, przestanie się bać.

Zatem przedmiotem zabiegów desentyzacji nie muszą być wszystkie wyobrażenia związane z jakimś ciągiem lękowych sytuacji, a jedynie owe wyobrażenia kluczowe. Te wyobrażenia kluczowe, wyzwalające silne lęki, Feather i Rhoads poddają standardowemu procesowi desentyzacji (Meichenbaum, 1977, s. 429 – 430).

Na zakończenie uwag o technice desentyzacji jako metodzie autopsy- choterapii warto przypomnieć, że decydującym warunkiem powodzenia jest tu umiejętność wyraźnego, dokładnego, żywego wyobrażania sobie określonych scen oraz umiejętność wprowadzania siebie w stan relaksu. Umiejętności tej trzeba się dobrze nauczyć. Naukę tę ułatwiają wskazówki dotyczące -uczenia się reakcji relaksu, zawarte w poprzednim rozdziale tej pracy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>