Wyobrażanie sobie lękowych sytuacji

W ten sposób szukając coraz „groźniejszych” dla siebie sytuacji, napotykałby ciągle względnie umiarkowany lęk, który mógłby skutecznie zwalczać metodą relaksacji. Ponieważ trudno stosować reakcje relaksacji „in vivo”, w sytuacjach życia codziennego, Wolpe wprowadził bodźce lękowe, jakimi jest WYOBRAŻANIE SOBIE lękowych sytuacji.

Aby zaś nie dopuścić do przeżywania zbyt silnego lęku, dzielił te sytuacje na określone SCENY WYOBRAŻENIOWE, wyzwalające umiarkowane lęki, którym skutecznie przeciwdziała wprowadzanie organizmu w stan relaksu.

Tak np. leczenie lęku przed publicznymi wystąpieniami należy zacząć od wyróżnienia typowych sytuacji, które wyzwalają lęk coraz silniejszy, ale SKOKI tego lęku mają być względnie jednakowe, takie które poddają się redukcji przez relaksację.

Wyróżnienie w TEMACIE LĘKOWYM w czasie psychoterapii ODPOWIEDNIEJ LICZBY SCEN jest podstawą skuteczności jej działania. Ważną rzeczą i czasami dość trudną jest znalezienie pierwszej sceny, takiej, która wywołuje bardzo słaby lęk.

Zwykle człowiek zgłaszający się na psychoterapię ma kilka WIĄZEK tematów lękowych, które trzeba drobiazgowo wyodrębnić, podzielić na sceny i poddawać systematycznej desentyzacji.

Tak np. jedna z pacjentek Wolpego, 24-letnia studentka, ujawniła kilka tematów lękowych, z których trzeba było zrobić kilka odrębnych HIERARCHICZNYCH SCEN albo, jak to się technicznie mówi – kilka hierarchii lęku.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>