Zabieg właściwej implozji

Im terapeuta opisuje scenę w sposób bardziej dramatyczny, im pacjent lepiej wczuwa się w nią, widzi to, co terapeuta przedstawia – tym przeżycie lęku jest silniejsze i terapia bardziej owocna.

Terapeuta rozpoczyna od pierwszej lękowej sceny. Opisuje ją dokładnie. Pacjent wyobraża sobie jak najżywiej to, co podsuwa mu terapeuta, i przeżywa silne lęki. Terapeuta powinien śledzić objawy lęku takie, jak np. czerwienienie się, drżenie, pocenie się, grymasy, tiki, poruszanie i kołysanie głową, niespokojne poruszanie się na krześle.

Kiedy terapeuta widzi, że w miarę prezentacji i przeżywania określonej sceny napięcie lękowe słabnie, zaczyna tę samą scenę przedstawiać od początku. Przy pierwszych oznakach spontanicznej redukcji lęku wprowadza do tej sceny różne warianty, mające na celu wzmocnienie i uintensywnienie przeżywania lęku przez pacjenta.

Według Stampila i Morrisa czas ZABIEGU WŁAŚCIWEJ IMPLOZJT (wywoływanie silnego lęku u pacjenta w czasie jednego posiedzenia) powinien wynosić około 30 – 40 minut. Terapeuta spotyka się z pacjentem raz lub dwa w tygodniu, ale pacjent ćwiczy CODZIENNIE W DOMU wyobrażanie sobie scen lękowych i przeżywanie w związku z tym lęków.

Ma to na celu skrócenie samego procesu terapeutycznego z jednej strony, a z drugiej ma OSWOIĆ pacjenta z doznaniami lęku, ma wzbudzić w nim zaufanie do samego siebie, spowodowane tym, że posiada NARZĘDZIE, którym może uwolnić się od własnych niepokojów. Ćwiczenia domowe mają także ułatwić generalizację wygaszania lęków i w konsekwencji zmniejszenie się lęków w podobnych do przeżywanych sytuacjach. Mają także nauczyć pacjenta radzenia sobie w nowych lękowych sytuacjach – mianowicie obchodzenia się bez pomocy terapeuty.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>