Zwalczanie lęku metodą desentyzacji – kontynuacja

Szukając nowej metody redukcji lęku natrafił on na prace Jacobsona, w których ten propagował metodę relaksacji mięśni jako sposób na redukcję zachowań lękowych. Skojarzywszy pomysły Jacobsona ze swoimi obserwacjami nad zachowaniem się kotów i redukcją ich lęku pod wpływem jedzenia, Wolpe opracował podstawy metody redukcji lęku, w której redukuje się lęk u ludzi za pomocą wprowadzania ich organizmu w stan relaksu.

Wolpe zastosował do wywoływania i uczenia reakcji relaksacji u ludzi metodę Jacobsona, ale nieco ją zmodernizował. Już w czasie pierwszych doświadczeń z ludźmi zauważył, że reakcje relaksacji, rozluźniania organizmu NIE przeciwdziałają reakcjom lękowym, NIE REDUKUJĄ ich wtedy, jeżeli REAKCJE TE SĄ SILNE. Podobnie zresztą było z doświadczeniami ze spontanicznym redukowaniem lęku u kotów. Jeżeli lęk był słaby, koty jadły, a czynność jedzenia redukowała lęk.

Te obserwacje i doświadczenia naprowadziły Wolpego na myśl, że redukcja lęku, przewarunkowanie go za pomocą reakcji relaksacji odbywać się musi stopniowo, drogą kolejnych kroków, tak aby człowiek zrelaksowany „spotykał” lęk o względnie jednakowej sile nie przekra czającej pewnego progu, poza którym reakcje relaksacji nie przeciwdziałają reakcjom lękowym.

W ten sposób narodziła się technika wyróżniania określonych „tematów lękowych”, np. lęki przed wysokością, przed publicznymi wystąpieniami, przed urazem fizycznym, i dzielenia tych tematów na „sceny”.

Tak np. gdyby ktoś cierpiący na lęk przed wystąpieniami publicznymi został postawiony nagle przed koniecznością przemawiania wobec dużej sali napełnionej publicznością, to jego lęk byłby tak silny, że do jego zmniejszania nie pomogłaby żadna, nawet najgłębsza relaksacja. Ale gdyby człowiek lękający się publicznych wystąpień znalazł się najpierw wobec 2 osób, z których jedna byłaby znajoma, to wprowadziwszy siebie w stan relaksacji udałoby mu się nie odczuwać lęku. Następnie kiedy by już nie bał się tej sytuacji, poszukałby takiej, w której publiczność jest większa, np. 5 – 6 osób. Tu skok lęku byłby większy, ale niewiele. Ten skok lęku znów byłby skutecznie opanowany przez reakcję relaksacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>